»

[PanDoRa]

susarken bile hüzün kokuyordun
aşk saçlarından damlıyordu
gözlerin uzaklarda arıyordu bilinmezi
siliyordun parmaklarınla akan yaşlarını
kirpiklerinde kalıyordu düşmekten korkan damlaların
kaşların her zamankinden farklıydı
başın öne eğilmiş utanıyordun sanki
aşk saçlarından damlıyordu
sen susarken bile hüzün kokuyordun


yüreğinde kanadı kırık bir serçe
ağlasa ruhunu teslim edecek sensizliğe
oturuşundan belli gitmek üzere gelmişsin
bu sözlerim evimin en nadide misafirine


saatin durmuş kolunda hala ben varım
nefesinde hala ismim
susuyordun evet tepkisizce susuyordun
sen susarken bile hüzün kokuyordun


kitapların her zamanki yerindeydi
masanı hiç toplamamıştım
kalemin sana aşık gözlerle ağlıyordu
ben hiç bu kadar yanmamıştım
ayağının tozu kalıyordu sen giderken
ceketinde ...ürdüğün bir mendildim
duyuyordun hıçkırıklarımı
varamıyordu cebine elin
ben sözlerinin en ince sesiydim


içinde fırtınalar kopuyordu göremediğim
sakin sulardan geliyordun
çığlıklarını gözlerinden duyuyordum
bana bakarken gözlerin doluyordu
ellerin
ellerin düşmüyordu yüzünden
gitmek istemeyen duruşunla kaçıyordun
anlamlaştıramadığımız dünlerimizden
saklıyordun gerçekleri
seni ele veriyordu her bir zerren


aşk saçlarından damlıyordu

sen susarken bile hüzün kokuyordun