»

[zeynepp]

Ruhum…
Bedenimde ölümüne taşıdığım, hiç dokunamadığım, görüp koklayamadığım, hatta kendi bedenine sarılamayan ama hep acıyan yanım…
Eksilen yanımdan uçuşan martı’lar…
Ne çok yarımmışım meğer, ne çok eksik ve tamamlanamayanmışım…
Ruhum…
... Alışamadım, yokluğuna…

Paramparçayım…
Zerre kadar bir ben daha yok hiçbir yaşam hücremde. Bedenime mahkum yaşıyorum, anlatılacak gibi değil…
Daha on yedi demeden, yetmişlerde yaşlanıyor çocukluğum…
Ruhu sarışın bir fahişeydi oysa sevdiğim kadın.
Öyle aşk kırıntılarıyla doymaktansa aç kalırım bu hayatta diyebilecek kadar da cesur bir sinek valesi olamadım…
Sevdim bir kere, unutamadım…

Biliyordu oysa!
Benim kadar iyi biliyordu! Giderse yanardı kent, yanardı hayaller; alev alev… Güvenemezdim bir daha yeniden bir başkasına, söz ver diyemezdim!
Biliyordu, insanlar kötü…
Oysa değişmiyordu rüzgarın yönü, ve nereye eserse oraya savruluyordu yangının külleri.
Yanıyordu önce,
Sonra…
Sonra üşüyordu alev.
Buralar soğuktu, üşürdüm ben!
Lanet olsun; dipteydim ve sonda.
Biliyordu…

Bir yağmur…
Sonra kaldırım taşlarında inleyen o yüksek topuklu Fransız lisanı…
O derin izler bırakan dudak ucu öpüşmeleri gizleyen perde arkası iç yaraları.
Sonra bir yağmur intiharı yeniden!
Bana ne yaptın!
Nereye gidiyorsun?
Bir melek ölürken gidilmez, sırt çevirilmez, görmezden gelinmez işte!
Bilmiyor musun?
Oysa, sen benim…

Biliyorduk aslında, biz gibi sizler ve sizin gibiler de!
Hepimiz çok iyi biliyorduk…
Siz acınızı hafifletmek için söylüyordunuz,
Siz hafifledikçe, biz tekrar tekrar ölüyorduk…

Ruhum,
Paramparça...
Mütamediyen ağlıyorum,
Nereye gidiyorsun?

[EL-Aziz]

ruhsuz kaldık zeynep